Λίγες ώρες πριν από τη σημερινή παρουσίαση του παιδικού βιβλίου «Διασκεδάζοντας με τα Νυχτοτερατάκια», η συγγραφέας Διονυσία Ζαπάντη μιλά στο Kefalonia Post για την ιστορία που κρύβεται πίσω από το βιβλίο, τη συγγραφική της διαδρομή και την επίδραση της μητρότητας στον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει τον παιδικό κόσμο.
Μέσα από την περιπέτεια της Μαριλένας, του Γρηγόρη και της Μυρτώς, το σκοτάδι παύει σταδιακά να αποτελεί πηγή φόβου και μετατρέπεται, με τη βοήθεια του παιχνιδιού και της φαντασίας, σε αφορμή για μια διαφορετική και διασκεδαστική εμπειρία. Πρόκειται για ένα τρυφερό παραμύθι που απευθύνεται στα παιδιά, αλλά παράλληλα υπενθυμίζει στους μεγάλους πόσο σημαντικό είναι να ακούν, να κατανοούν και να μην υποτιμούν τις παιδικές φοβίες.
Η παρουσίαση του βιβλίου θα πραγματοποιηθεί σήμερα, Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου, στις 18:00, στο Κοινοτικό Κτήριο Σκάλας Κεφαλονιάς. Για το βιβλίο θα μιλήσουν, εκτός από τη συγγραφέα, η ψυχολόγος και ψυχοθεραπεύτρια Χριστίνα Καλλιντέρη και η εκπαιδευτικός Ειδικής Αγωγής Ιωάννα Αγοραστού, ενώ την εκδήλωση θα συντονίσει η νηπιαγωγός Πηνελόπη Χρυσοικοπούλου.
Η Διονυσία Ζαπάντη μάς συστήνει τα δικά της «Νυχτοτερατάκια», μιλά για την έμπνευση και τους ήρωές της και εξηγεί πώς ένα παιδί μπορεί να δώσει μορφή σε αυτό που φοβάται και, τελικά, να το αντιμετωπίσει.
Η συνέντευξη της Διονυσίας Ζαπάντη στο Kefalonia Post
Πριν γνωρίσουμε τα «Νυχτοτερατάκια», θα θέλαμε να γνωρίσουμε τη γυναίκα που τα δημιούργησε. Πότε μπήκε η συγγραφή στη ζωή σας και πώς εξελίχθηκε από μια προσωπική ανάγκη σε μια δημιουργική διαδρομή;
Η συγγραφή μπήκε σαν έννοια στη ζωή μου από πολύ νωρίς. Ο παππούς μου συνήθιζε να γράφει ποιήματα και βιωματικές συνήθως ιστορίες και να μου αφηγείται. Μακάρι να είναι κάτι που κληρονόμησα από εκείνον. Ανέκαθεν έγραφα κάποιες σκέψεις, μικρές ιστορίες όμως κάποια στιγμή κατάλαβα ότι δεν μου αρκεί αυτό, οπότε οι ώρες ηρεμίας τα βράδια μετατράπηκαν σε δημιουργικές στιγμές προκειμένου να υπάρχει ένα ολοκληρωμένο αποτέλεσμα.
Από πού αντλείτε συνήθως την έμπνευσή σας; Από προσωπικά βιώματα, από τα παιδιά ή από εικόνες και περιστατικά της καθημερινότητας;
Η έμπνευσή μου είναι κομμάτι της καθημερινότητάς μου. Είναι προσωπικά βιώματα. Κάποια εικόνα που βλέπω έξω στο δρόμο, μία φράση που ακούω, μια στιγμή των παιδιών μου μέσα στο σπίτι. Ποτέ δεν ξέρεις τι θα είναι αυτό που θα σου δώσει την ιδέα για να γράψεις!
Πώς έχουν επηρεάσει αμοιβαία η μητρότητα και η συγγραφή η μία την άλλη; Σας βοήθησε η μητρότητα να θυμηθείτε το παιδί που υπήρξατε και να προσεγγίσετε διαφορετικά τις ανάγκες και τους φόβους των παιδιών;
Η συγγραφή νομίζω πως δεν θα ολοκληρωνόταν σαν σκέψη εάν δεν ολοκληρωνόμουν εγώ σαν μητέρα. Όσα γράφω είναι για τα παιδιά. Σαφώς λοιπόν στο μυαλό μου έχω πάντα το πώς θα ήθελα να νιώσει ένα παιδί, ακόμα και το πώς θα ένιωθα εγώ σε μικρή ηλικία διαβάζοντας το βιβλίο μου.
Υπάρχουν στοιχεία από τον χαρακτήρα, τις εκφράσεις ή τη φαντασία των παιδιών σας που πέρασαν, συνειδητά ή ασυνείδητα, στους ήρωες του βιβλίου;
Υπάρχουν αρκετά στοιχεία των ηρώων του παραμυθιού από τα παιδιά μου. Ο τρόπος που εκφράζονται, η δημιουργικότητά τους, η φαντασία τους, ακόμα και κάποιες φράσεις που χρησιμοποιούν.
Πώς γεννήθηκαν τα «Νυχτοτερατάκια» και τι θα θέλατε να ανακαλύψει και να κρατήσει ένα παιδί από την ιστορία τους, όταν κλείσει την τελευταία σελίδα του βιβλίου;
Τα Νυχτοτερατάκια γεννήθηκαν από αυτό το << Μαμά; Μπορώ να κοιμηθώ μαζί σου απόψε;>>. Όπως σας είπα μία φράση αρκεί! Ένα παιδί θα ήθελα να διαβάσει το βράδυ το βιβλίο μου και μόλις το κλείσει, να σβήσει το φως, να χαμογελάσει και να πέσει για ύπνο.
Θέλατε τα παιδιά που θα διαβάσουν την ιστορία να ταυτιστούν με έναν συγκεκριμένο ήρωα ή να αναγνωρίσουν ένα κομμάτι του εαυτού τους και στους τρεις;
Νομίζω πως το κάθε παιδί θα ταυτιστεί με έναν τουλάχιστον ήρωα του βιβλίου. Σε κάποιον θα δει τον εαυτό του μέσα.
Είναι τρεις διαφορετικοί χαρακτήρες, που όμως έχουν κοινά με όλα τα παιδιά!
Στην ιστορία, τα παιδιά δίνουν μορφή σε αυτό που φοβούνται και, μέσα από το παιχνίδι και τη φαντασία, προσπαθούν να το διαχειριστούν. Πόσο σημαντική είναι αυτή η διαδικασία για να μπορέσει ένα παιδί να αντιμετωπίσει τους φόβους του;
Ένας από τους μεγαλύτερους φόβους των παιδιών είναι το σκοτάδι. Πρέπει να βρουν τρόπο να πολεμήσουν αυτή τη φοβία. Εννοείται δεν είναι μόνο αυτό, υπάρχουν τόσα ακόμα που τα τρομάζουν οπότε χρειάζονται ένα σημείο αναφοράς, κάτι ή κάποιον που θα τα κάνει να νιώθουν ασφαλή με κάποιο τρόπο.
Μέσα από την ιστορία, ποιον ρόλο θέλετε να καταλάβουν οι γονείς ότι μπορούν να έχουν όταν ένα παιδί τούς μιλά για έναν φόβο που στα μάτια των ενηλίκων μπορεί να φαίνεται μικρός ή παράλογος;
Οι γονείς μέσα από αυτή την ιστορία έχουν το ρόλο του ήρωα. Στα μάτια των παιδιών τους έτσι μοιάζουν. Οι γονείς πάντα προσπαθούν να δώσουν την λύση σε ότι τα απασχολεί, οπότε στα ματάκια τους πάντα έτσι θα είναι.
Αν η Μαριλένα, ο Γρηγόρης και η Μυρτώ μπορούσαν να μιλήσουν σε ένα παιδί που φοβάται το σκοτάδι, τι πιστεύετε ότι θα του έλεγαν;
Νομίζω πως θα του έλεγαν τρία διαφορετικά πράγματα, αλλά θα συμφωνούσαν σε ένα. ‘Κλείσε το φως, πάρε ένα φακό και μην φοβάσαι τίποτα!’
Ποιο είναι το επόμενο συγγραφικό σας όνειρο; Υπάρχει κάποιο νέο θέμα που θα θέλατε να εξερευνήσετε ή θα ξανασυναντήσουμε τα «Νυχτοτερατάκια» σε μια καινούργια περιπέτεια;
Τα Νυχτοτερατάκια ήρθαν και ελπίζω να μείνουν για πάντα στα σπίτια μας, όμως δε νομίζω πως θα επιστρέψουν ξανά.
Θέλω το κάθε βιβλίο-παραμύθι να έχει τη μοναδικότητά του και να διαβάζουν τα παιδιά κάτι ολοκληρωμένο. Έρχεται όμως ένα πρωτότυπο, χριστουγεννιάτικο παραμύθι που έχω δουλέψει αρκετά για αυτό και θα είναι έτοιμο εκεί λίγο πριν τις γιορτές. Εννοείται θα σας κρατάω ενήμερους!
