Πριν από λίγες ημέρες πραγματοποιήθηκε ο καθιερωμένος αγιασμός στα σχολεία της Κεφαλονιάς για την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς. Στο Δημοτικό Σχολείο Πόρου, όμως, δεν ήταν ένας ακόμη αγιασμός με τις συνηθισμένες ευχές για «καλή σχολική χρονιά». Ο διευθυντής του σχολείου, Δημήτριος Βερβέρης, επέλεξε να μιλήσει ανοιχτά, χωρίς περιστροφές και με ιδιαίτερα σκληρή γλώσσα για τα χρόνια προβλήματα που παραμένουν άλυτα και θέτουν καθημερινά σε κίνδυνο την ασφάλεια των μαθητών.
Μπροστά σε παιδιά, γονείς και εκπροσώπους της τοπικής αυτοδιοίκησης, κατήγγειλε τη δραματική κατάσταση της σχολικής αυλής, χαρακτήρισε τον τάπητα «εξαιρετικά επικίνδυνο» και αποκάλυψε ότι αγωνίζεται για την αποκατάστασή του από το 2012. Δεκατέσσερα χρόνια μετά, όπως τόνισε, οι μαθητές εξακολουθούν να παίζουν σε έναν χώρο όπου τραυματίζονται συχνά.
Σε μια ιδιαίτερα συμβολική στιγμή, ζήτησε από τα παιδιά να κλείσουν τα μάτια τους και να ονειρευτούν την αυλή που θα έπρεπε να έχουν. Αμέσως μετά, άφησε στην άκρη τους συμβολισμούς και απευθύνθηκε ευθέως στους γονείς:
«Η αυλή είναι σε κακό χάλι. Τα παιδιά σας κινδυνεύουν».
Ο διευθυντής κάλεσε τον Σύλλογο Γονέων και ολόκληρη τη σχολική κοινότητα να κινητοποιηθούν και να απαιτήσουν άμεση λύση, στέλνοντας παράλληλα ένα ξεκάθαρο μήνυμα προς τον Δήμο Αργοστολίου:
«Πρέπει να αλλάξει αυτό το πράγμα. Άμεσα πρέπει να αλλάξει και όχι με υποσχέσεις».
Ακολουθούν το βίντεο και η πλήρης απομαγνητοφώνηση της παρέμβασης του διευθυντή του Δημοτικού Σχολείου Πόρου, Δημητρίου Βερβέρη:
Απομαγνητοφώνηση :
Πέρυσι τέτοια μέρα, πρόπερσι τέτοια μέρα, αντιπρόπερσι τέτοια μέρα, δυστυχώς λέγαμε τέτοια πράγματα. Εύχομαι στον επόμενο αγιασμό να έχω να πω ευχάριστα πράγματα. Δυστυχώς, δεν έχω να πω ευχάριστα πράγματα και θα ήθελα, έτσι συμβολικά, να κάνουμε κάτι.
Σηκωθείτε πάνω. Συμβολικά. Προσέξτε τι θα κάνουμε. Θα κάνουμε στροφή. Θα κλείσουμε τα ματάκια μας και για πέντε δευτερόλεπτα θα ονειρευτούμε μια ωραία αυλή. Μετά θα γυρίσετε πίσω και θα σας πω τι θα κάνετε.
Θα την ονειρευτούμε την αυλή, γιατί δεν την έχουμε. Θα την ονειρευτούμε. Πώς μπορεί να είναι αυτή η αυλή του σχολείου. Γιατί γι’ αυτή την αυλή, την έρμη, να το πω έτσι, παλεύω από το 2012.
Δεν είναι μόνο το τωρινό το κακό. Είναι από τότε το κακό, διαχρονικά. Και για να μη λέμε μόνο γι’ αυτό, και η αυλή στη Σκάλα είναι τα ίδια και χειρότερα και η αυλή στα Χιονάτα είναι τα ίδια και χειρότερα.
Μάλλον ο Δήμος, από δω μεριά, τα σχολεία της περιοχής αυτής τα νοιάζεται λιγότερο, γιατί είμαστε μακριά. Πιθανότατα. Δεν ξέρω. Αυτό αντιλαμβάνομαι.
Κάντε, λοιπόν, μεταβολή και κλείστε τα ματάκια. Θα σας πω εγώ πότε θα τα ανοίξετε. Και ονειρευτείτε. Μια ωραία αυλή. Καλή, έτσι, με τα ωραία πράγματα.
Δημοτικό Σχολείο Πόρου Κεφαλονιάς
Ωραία. Τώρα γυρνάτε πίσω.
Τώρα θέλω να με χειροκροτήσετε που τα κατάφερα και σας έφτιαξα την αυλή σας. Παρακαλώ, χειροκροτήστε. Και τον εκπρόσωπο του Δήμου.
Και μαζί με το χειροκρότημα αυτό να πάει και μακρύτερα. Να πάει και στον Δήμο και στους Δημοτικούς Συμβούλους και στον Δήμαρχο και σε όλους να πάει το χειροκρότημα αυτό, γιατί πράγματι μας αξίζει.
Τα καταφέραμε μια χαρά.
Στο σοβαρό τώρα.
Η αυλή είναι σε κακό χάλι.
Τα παιδιά σας κινδυνεύουν.
Εσείς που κάθεστε τώρα εκεί, να ενεργοποιηθείτε, γιατί αν δεν γίνει κάτι τέτοιο, κατάλαβαιτε ότι δεν πρόκειται να συμβεί τίποτα. Να μαζευτείτε όλοι σας, οι γονείς, και να το παλέψετε, να το απαιτήσετε με έντονο τρόπο.
Γιατί κάθε μέρα τα παιδιά εδώ πέρα χτυπάνε και τα τραύματα είναι πολύ μεγάλα, που δεν το καταλαβαίνετε. Και μετά έρχεται και λέει: «Μου λείπει ένα κομμάτι κρέας από εδώ, το ποδάρι μου το χτύπησα και τρέχει αίμα και δεν σταματάει».
Είπα τα λίγα. Μπορεί να είναι πολύ χειρότερα.
Είναι εξαιρετικά επικίνδυνος ο τάπητας.
Αυτό σας λέω και μόνο.
Εμείς παρακαλάμε κάθε μέρα να μη συμβεί τίποτα. Αλλά δεν γίνεται. Τρέχουν παιδιά εδώ πέρα μέσα. Δεν γίνεται αυτό.
Άρα, παιδιά μου, εμείς οι μεγάλοι, που έχουμε την ευθύνη για εσάς, δεν κάναμε καλά τη δουλειά μας.
Πάμε, λοιπόν, στο ολοήμερο, στη λειτουργία μας τώρα.
Η λειτουργία μας, ευτυχώς, φέτος ξεκινάει με όλες τις παρουσίες. Έχουμε το προσωπικό όλο. Άρα, λοιπόν, το ολοήμερο ξεκινάει από τη Δευτέρα. Να το πείτε στους γονείς.
Δεν υπάρχει φαγητό, άρα θα πρέπει να βάλετε φαγητό στα παιδιά σας. Καλό θα ήταν να είναι σε ένα μεταλλικό ταπεράκι, γιατί ζεσταίνεται σε φουρνάκι που είναι ζεστό από κάτω και όχι σε φούρνο μικροκυμάτων και μπορεί το πλαστικό να κολλήσει.
Και να το βάλετε και σε ένα τσαντάκι. Στα παιδιά θα υποδείξουμε εμείς, το πρωί ερχόμενα, να πάνε στο κυλικείο και να τα αφήσουν μέσα εκεί. Εννοείται ότι θα έχει ένα διακριτικό με το όνομα, για να ξέρουμε ποιανού είναι, γιατί είναι πολλά παιδιά.
Η λειτουργία είναι μέχρι τις τρεις η ώρα.
Μεταφορές.
Το λεωφορείο θα κάνει κανονικά το δρομολόγιό του. Δυστυχώς, τα παιδιά που είναι στο Καπανδρίτη και στον Άγιο Νικόλα θα πρέπει να τα φέρουν, προς το παρόν ή και μονίμως, οι γονείς τους.
Δεν υπάρχει μέσο, όχι γιατί η Περιφέρεια δεν έβαλε, αλλά γιατί δεν υπάρχει κανείς ενδιαφερόμενος να πάρει τα δρομολόγια προς ώρας.
Εννοείται ότι και στο ολοήμερο δεν υπάρχει μεταφορά το μεσημέρι. Άρα, όποιος κάθεται στο ολοήμερο και είναι μακριά, θα έρθει να τον πάρει ο γονιός του στις τρεις η ώρα.
Τώρα, πάμε με κάποιες ευχαριστίες.
Θέλω να ευχαριστήσω, λοιπόν, τον κύριο Τζαμαρία Χριστόφορο, γιατί μας έφερε αρκετά λάδια. Όπως επίσης και τον κύριο που δεν γνωρίζω το όνομά του ακριβώς, γι’ αυτό να με συγχωρέσει, που έχει την πιτσαρία Μπέλο, που κι αυτός μας έφερε λάδια.
Να ευχαριστήσω τον κύριο Νικολετάτο Χρήστο, ο οποίος θα μας προσφέρει άλλο ένα μικρό εργαλείο για να το βάλουμε στο Τμήμα Ένταξης, το οποίο δεν έχει, γιατί φέτος έχουμε την τύχη να έχουμε και εκπαιδευτικό στο Τμήμα Ένταξης.
Και αυτό ήρθε από πάνω. Είχαμε πολύ καιρό να το δούμε αυτό.
Επίσης, θα ευχαριστήσω τον κύριο Σταύρη Νίκο, ο οποίος, από τη στιγμή που το είπα αυτό, θα το βάλει δωρεάν.
Τώρα πρέπει να ευχαριστήσω, βέβαια, τους υπαλλήλους του Δήμου και τον πρόεδρο μαζί, γιατί τουλάχιστον επιμελήθηκαν τον ευπρεπισμό του σχολείου μας, κλαδέματα κ.λπ.
Και, βέβαια, μετά από τρία ολόκληρα χρόνια, κόντεψαν να παλιώσουν οι υδρορροές. Τρία ολόκληρα χρόνια το καταφέραμε τελικά να κατεβάσουμε τις τελευταίες κάτω. Το έκαναν οι υπάλληλοι του Δήμου. Τους ευχαριστώ πάρα πολύ.
Να ευχαριστήσω και τον Σύλλογο Γονέων για το δωράκι που σας κάνει. Να ευχαριστήσω πολύ τον Σύλλογο.
Ενεργοποιηθείτε μαζί μου σαν Σύλλογος, όλοι, γι’ αυτό το θέμα.
Σας αφορά όλους.
Πρέπει να αλλάξει αυτό το πράγμα.
Άμεσα πρέπει να αλλάξει και όχι με υποσχέσεις.
Η εικόνα που περιγράφει ο διευθυντής του Δημοτικού Σχολείου Πόρου δεν μπορεί να θεωρείται φυσιολογική για ένα σύγχρονο σχολείο. Όταν μια επικίνδυνη σχολική αυλή παραμένει χωρίς ουσιαστική παρέμβαση από το 2012, δεν πρόκειται πλέον για μια απλή καθυστέρηση, αλλά για μια χρόνια εκκρεμότητα που εκθέτει καθημερινά τα παιδιά σε κίνδυνο. Και όταν οι επισημάνσεις συνοδεύονται από αναφορές σε συχνούς τραυματισμούς μαθητών, κανείς δεν δικαιούται να ισχυριστεί ότι δεν γνώριζε.
Την ώρα που σε ολόκληρη την Ευρώπη η ασφάλεια, η προσβασιμότητα και η ποιότητα των σχολικών υποδομών αποτελούν βασικές προϋποθέσεις της εκπαιδευτικής διαδικασίας, εδώ εξακολουθούμε να διεκδικούμε τα αυτονόητα: μια ασφαλή αυλή, έναν κατάλληλο τάπητα και αξιοπρεπείς συνθήκες για παιδιά και εκπαιδευτικούς. Τα «ευρωπαϊκά σχολεία» δεν δημιουργούνται μόνο με ψηφιακό εξοπλισμό, προγράμματα και μεγαλόπνοες εξαγγελίες. Ξεκινούν από χώρους στους οποίους ένα παιδί μπορεί να παίξει χωρίς να κινδυνεύει να τραυματιστεί.
Η απόσταση του Πόρου από το Αργοστόλι δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι για λιγότερη φροντίδα, ούτε τα σχολεία της περιφέρειας του Δήμου μπορούν να αντιμετωπίζονται ως δεύτερης κατηγορίας. Ο Δήμος Αργοστολίου οφείλει να ακούσει τη δημόσια κραυγή αγωνίας της σχολικής κοινότητας και να παρουσιάσει συγκεκριμένη λύση με σαφές χρονοδιάγραμμα. Μετά από 14 χρόνια, δεν υπάρχει πλέον χώρος για ακόμη μία υπόσχεση. Υπάρχει μόνο η υποχρέωση για άμεση πράξη, προτού συμβεί ένας σοβαρότερος τραυματισμός.
